hayat başladı

Bugün sonunda adliye stajım bitti, ben artık büroda ikinci 6 ayını doldurmayı bekleyen bir insan oldum :) ve beni yarından itibaren zor bir hayat, hayatın gerçekleri tüm çarpıcılığıyla bekliyor olacak. Artık sabah uykularına veda edicem, öyle canım isteyince 10da canım isteyince 9da gitme vakti bitti artık. Hayat benim için başlıyor sanırım.

Babamın yanınd çalışacak olmam benim rahat olacağım anlamına gelmiyor aksine daha çok zorlanacağım çünkü babamın benden beklentisi biraz fazla ve ben şu anda bu beklentileri gerçekleştiremiyorum ne yazıkki. Ve bu nedenlerle babamla sürekli bir kavga halindeyiz. Dünyanın en iyi anlaşabilen çifti oluruz sanırım babamla. Mesela babam verilen işin verildiği gün yapılmasını ister bense beklerim keyfim gelince yaparım. Ama karşımdaki insandan bişi istediysem o işi istediğim gün yapmazsa sinirlenirim…

Sonra acı gerçekleri insanların suratına pat diye sölerim, babam da aynı benim gibidir. Ya da ben aynı babam gibiyim. aynı şekilde huysuz olan iki insanın anlaşamaması kadar doğal bişi yok esasında… babam terazi ben koç burcuyum bildiğim kadarıyla ikisi de baskın birer burç bu nednlerle anlaşamıyoruz. Oof yani. Bundn sonra artık 24 saat babamla beraber olucam çok sinir bozucu olacak. Ben eve gelmesem mi ne yapsam bilemedim. Ayrı eve çıksam da bare evde ayrı olsak. Hem işte hem de evde aynı insanla olmak çok sinir bozucu. Bir de benim bazı sıkıntılarım var benim bi odam yok. Stajyerlerin odası olmaz çok normal çünkü adı üstünde stajyer, gelip geçici gösle bakılıyor. Hadi odayı geçtim benim bi masam da yok ya :S çok sinir bozucu bütün gün laptop kucağımda dilekçe yazmaya çalışıcam çok kıl…. Ha bi de ben geçici bi insan da değilim ki orda şimdilik en az bi 5 / 6 yıl büroda olmayı planlıyporum bu nedenlerle sanırım bir oda istemeye hakkım var.

Ayrıca stajyerlerin pek çok sıkıntıları var mesela sanki biz insan değiliz ve biz hastalanamayız. Sosyal güvencemiz yok, maaş alamıyoruz çünkü stajyer olduğumuzdan dolayı kanunda çalışmamız yasaklanmış durumda. çok mağduruz arkadaşlar. Adaletin savunucusu olacaz ama kendimizi korumaktan aciziz şu anda.

Heh ben gene eski tarzıma kavuşmak üzereyim sanırım alakasız şeylerden bahsetmeye başlayacağım böylelikle kimliğimi deşifre edicem diye korkuyorum :S ben İstanbul’a gitmek istiyorum. Çok özledim. 4 yıl oldu ben gitmeyeli. İnsan gerçekten görmek istiyor.

Belki de istediğim istanbula gitmak değil trenle uzun bir yolculuk yapmak istiyorum. Yolculuk yapmak istiyorum. Gittiğim yerde her şeyden uzaklaşmak düşüncelerimden arınmak kısacası huşu içerisinde buraya tekrar dönmek istiyorum.

Kendime bir defter yapmış bulunaktayım süreliişlerin sürelerini oraya yazacağım. Düzen lazım değil mi? :) şu anda beni tek memnun eden durum bu :) nasıl küçük şeylerden mutlu olabiliyor muymuşum acaba? :)

Teoman – Sürpriz