mutlu olmaya hakkımız yok mu yoksa?

az önce bi yerde okudum ve yazma isteğim doğdu hemen. biz "mutlu olma"nın hakkımız olduğunu sanıyoruz. oysa öyle bir hakkımız yok yazıyordu yazıda. gerçekten yok mu mutlu olma hakkımız. bu hakkımız elimizden alınabilir mi? hani biri adam öldürünce onun özgürlük hakkı elinden alınıyor ya, mutlu olma hakkımız da bu şekilde elimizden alınabilir mi? elimizden alınması için nasıl bir suç işlemiş olmamız gerekir? bize bu cezayı kim verir? kendimiz mi, yoksa bi başkası mı? başka bir insanın beni mutsuzluğa mahkum etmesi ne büyük bir adaletsizlik...
zaten hiçbir şeyin adil olmadığı bu ülkede biraz mutluluk beklemek en büyük aptallık sanki.
mesela bugün bir turizm otelcilik mezunu insan (amacım aşağılamak değil onları yanlış anlaşılmasın lütfen) sırf yabancı dili iyi diye 4000 euro maaş alabilirken bir hukuk mezunu (ki bizleri de yüceltmek amacında değilim) 1000 ytl maaş alabiliyor. ee benim canım çıkarken okulda, yata yata geçebilen bir insandan ekonomik olarak neden aşağıdayım.
hayır düşünüyorum da aklım almıyor bir türlü. kendime bir açıklama yapamıyorum bu konuyla ilgili. ya da en basitinden özel okul mezunları ve devlet okulu mezunlarını karşılaştırmak istiyorum. şimdi özel okulda okuyan bir çocuğun okulu bittikten sonra yapabilecekleri bellidir. babasının iş yeri vardır genelde orda çalışır. onun iş bulmak ideal diye bir derdi olmayabilir. ama çok ideali olan ben devlet okulunu bitirdim. senelerdir de devlet okullarında okumuş biri olarak genelde bir yarış atı gibi yaşadım hayatımı belki de hala öle yaşamaya devam ediyorum. hep biyerlerden bişiler beni zorluyo sanki hep daha fazlası olmam gerektiğini düşünüyorum. nedense elde ettiğim başarıyı kutlamama bile izin vermiyorum. neden böyleyim buna da bi açıklama getiremiyorum. çok da hırslı biri değilimdir esasında ama adaletsizliğe dayanamıyorum sanırım.

buraya nereden geldim inanın onu da bilmiyorum. kafam karıştı gene sanırım